fbpx
Binnenkijken

Online Atelier: Schrijven

“Lieve jij,

De bladzijdes voelen vertrouwd aan tussen mijn vingers wanneer ik blader door mijn meest persoonlijke en waardevolle boek. De herinneringen vliegen als vogels in de lucht zo ongrijpbaar aan mij voorbij. Ik voel de glibberige structuur van de fotomapjes en hoor deze kraken wanneer mijn aftastende vingers bijna wanhopig verder zoeken naar het bekende. Dag na dag. Keer op keer. Foto voor foto flitst mijn leven langs mijn ogen aan mij voorbij. Zonnebloemen, fietsenrekken en zelfgeschreven brieven. Zo onbezonnen en zo ontzettend vrij.


Weet je het nog? Stapje voor stapje, puur op instinct, tastte jij de wereld af. Op jouw eigen tempo, op jouw eigen manier, je niet bewust van de grote boze buitenwereld. Zou je dat nu nog kunnen? Je vingers dansten want niemand durfde er nog op te tikken. Later zou jij tussen de lijntjes gaan lopen maar nu sprong je daar nog achteloos overheen. Zolang je grote zus jouw hand vasthield, zou je niks kunnen overkomen.

Weet je het nog? Een vakantie aan zee. Met z’n vijfjes op reis. De wereld bestond alleen uit zandkastelen en barbiepoppen. Kussengevechten en boekjes lezen voor het slapengaan. Radslagen op het strand zonder de angst om te vallen.Zwemmen in de grote donkere zee. Angstige grote ogen kijken me recht aan. Rustig maar, maak je geen zorgen, er kan niks gebeuren want papa gaat mee. Langzaam maar zeker.

Weet je het nog? Meer tanden uit dan in je mond. Wilde haren en schaafwonden op je hoekige ellebogen en knieën omdat skeeleren nou eenmaal het allerleukste ooit was om te doen en eigenwijs als je was weigerde je om de beschermers te dragen. Het maakte je allemaal niks uit. Het puntje op de i was helemaal niet nodig, want zonder dat puntje zag de i er ook gewoon mooi uit. Wanneer je in de spiegel keek zag je jezelf en niet dat andere vreemde meisje met die lege ogen. Wanneer je een dierenvriendje maakte had je geen last van de angst om deze te verliezen. Je maakte je geen zorgen om morgen.

En nu. Een flits van wat je was. Weloverwogen en goed doordacht. Je vingers worden steeds een stukje verder de grond in getikt. Inmiddels zijn de lijntjes te hoog en te breed geworden om overheen te springen, dus je bent er maar tussen gaan lopen. De i is niet mooi genoeg meer zonder dat puntje waar je vandaag de dag ten einde raad naar blijft zoeken.

Weet je het nog? Zou je het nog kunnen? Loslaten zonder je daarna weer snel vast te willen klampen. Vliegen zonder na te denken over de val. Schreeuwen zonder je te beseffen dat je gehoord kan worden. Ik wens de onbezonnenheid weer terug te vinden maar mijn zoektocht lijkt tevergeefs. De naald in deze hooiberg ligt ergens onderin verstopt en voordat ik ook maar in de buurt kan komen moet ik eerst bergen van hooi trotseren. Ik doe mijn best. Echt waar. Maar in de tussentijd zal jij het moeten doen met het bladeren door een boek.

Liefs van mij

Dwarsloper Fleur schreef een bijzondere brief aan haar jongere zelf in het (vanwege corona maatregelen) online Atelier Schrijven van Lasse van Strien.

In dit Atelier maken studenten van het Liberal Arts Tussenjaar en Heroriëntatietrimester een geschreven portret; een ‘brief van belang’. Door verschillende kleine schrijfopdrachten onderzoeken studenten wat hun belangen zijn, naar welk thema/onderwerp de brief geschreven moet worden en hoe die geschreven woorden binnenkomen bij een lezer.

Deel deze pagina: