fbpx
In Schitterende Isolatie | column

In schitterende isolatie – Het doel is het dal

Wie in deze tijd niet in de war is, is niet goed bij zijn hoofd. Ik kon deze zin niet uit mijn hoofd zetten. 

Nu we aan het bekomen zijn van ons tussenkwartaal waarin het woord wartaal ligt verscholen, doemt bij sommigen van ons het verlangen tot verlenging op. Of laat ik voor mijzelf spreken. Van mij mag het nog wel even duren.

Eindelijk heb ik mijn heimelijk verlangen naar Rust, Reinheid en Regelmaat in de alledaagse werkelijkheid gevonden, of ik hoor alweer oproepen tot herstel van de gekte die wij voor normaal versleten. 

Zoiets was mij eerder overkomen na de middelbare school. Ik had mij uitgerekt naar gymnasiale hoogte en had kort na mijn diplomering mijn vader verloren. Ik ontkende zijn dood door mij vast te bijten in mijn herinnering aan zijn bestaan en hield mijn verlies stil, zodat het niet bestond.

Ik schoof klakkeloos door naar de universiteit en professionaliseerde mijn angst voor het familieverleden door haar te gaan bestuderen. Geschiedenis, een ongekende luxe voor een arbeiderszoon. Ik probeerde voortdurend een goede indruk te maken en werkte mij ernaast naar een ongekend hoog inkomen door drie part time banen te combineren. Zo werd mijn hang naar een dubbelleven geboren. Ik stuwde mij op naar hogere kringen en trok tezelfdertijd op met een crimineel die mij de achterkant van het burgerbestaan deed kennen.

De universiteit raakte beklemd in mijn bestaan tot ik plotseling een assistentschap in de schoot geworpen kreeg. Hermann von der Dunk, de bekende hoogleraar cultuurgeschiedenis, vroeg voor wie in de Nederlandse politiek de Duitse inval de grootste teleurstelling was. En zonder aarzeling zei ik als eerste, helder hoorbaar uit de zaal: “De NSB”. De toelichting die ik daarna gaf, improviseerde ik met een (ook voor mij) verrassende welsprekendheid. De volgende dag lag er bij mij thuis een kaart op de mat. ‘Waarde Starren, ik zou het zeer op prijs stellen als u wilt solliciteren naar een student-assistentschap – Hermann von der Dunk’.

Een driedubbel leven diende zich aan. Ik verloor mijn eerste liefde aan de overmoed die daar moet zijn ontstaan.

Vaak denk ik, waarom heb ik nooit een pas op de plaats gemaakt? Wat dreef mij voort, altijd maar voort?

Ik heb het antwoord als een mogelijkheid uit vele pas laat gehoord. Na een hartaanval, de prijs die je voor succes betaald, stond mijn hart stil. Op de leeftijd waarop mijn vader overleden was. Twee en vijftig jaar was hij. Voor even waren wij in de dood herenigd.

Daarna durfde ik – na aarzeling – de uitdaging aan te gaan. Ik zocht niet langer de weg omhoog, maar bewoog mij zelf – ik heb hoogtevrees – behoedzaam naar beneden. Op zoek naar waar ik vandaan kwam. Daar heb ik mijzelf hervonden. En toen viel de behoefte aan een dubbelleven weg. Vanaf die tijd leef ik in een voortdurend tussenjaar. En voor wie het weten wil..

het is prachtig hier beneden.

Harry Starren

Harry Starren is Managing Director of Ithaca International, schrijver en lid van de Raad van Toezicht van de Vrije Hogeschool.

Deze column is de zesde in de reeks ‘In schitterende isolatie’. Lees ook:
1- De scheppende mens – Gerrie Strik
2- Brave New World – Klaas van Egmond
3- ‘Zij heeft pas een roeping’ – Joost Röselaers

4- Weerstand overwinnen – Flore Lutters
5- Je Droom Leven – Gerrie Strik

Deel deze pagina: