Je hebt je diploma gehaald.
Maar ben je ook geslaagd?

Tot enige weken geleden waren we nog onbewust van de enorme veranderingen waar we nu voor staan. Er waren grote vragen, maar die leken nog niet zo urgent. Er waren klimaatveranderingen, smeltende ijskappen, stijgende zeespiegels. Er was stress en burn-out. Er waren migratiestromen, fatale bosbranden en verwoestende orkanen, maar het hoefde jou of mij niet te (be)treffen. Het was in China, in het Midden-Oosten, of in Australië. Niet hier. Bij ons. Met de komst van Covid-19 is dat veranderd.

De pijn raakt óns; geen examens, geen examenfeest, geen slotreis, geen toespraak, geen festival, geen trance, geen dance, geen strand, geen terrasje, geen kroeg, geen werk, geen eredivisie, geen verjaardag, geen muziekpodia, geen musea, geen bioscoop, geen kerk, geen bezoek, geen vrienden. De wereld is met een ruk tot stilstand gekomen.

We zijn in zwaar weer terecht gekomen. Er is vóór Covid-19 en na Covid-19. En we voelen aan dat het oude heeft plaats gemaakt voor een onbekende en onzekere toekomst. Oude examens? Het is alsof ze er al niet meer toe doen. Toetsen die je massaal deed, zwetend in grote gymzalen, een flesje water bij de hand; al die vergaarde kennis van jaren, die je één week moest reproduceren – is het nog langer relevant?

Reset.

We staan voor een beslissend moment in de geschiedenis. Oude examens vervallen. Nieuwe vaardigheden worden noodzakelijk. Welke vaardigheden zijn dat? Wat betekent een opleiding nu? Welke kennis, wat voor mensen, heeft de wereld nu nodig? Hebben ze een sociale roeping? Een morele verontwaardiging? Zijn het onopvallende mensen, met goede en slechte kanten? Hebben ze vernieuwingsdrang? Visioenen, tegen wil en dank? Lijden ze? Vieren ze het leven? Hebben ze compassie? Hebben ze een stoer, gevoelig of kleurrijk karakter? Zijn ze kwetsbaar? Wat beweegt hen? Wat houdt hen tegen?

We worden beproefd op een nieuwe geschiktheid. Hoe kunnen we onze ambitie verleggen? Onze eigen grenzen overschrijden? Zekerder zijn van onszelf, leven naar onze eigen normen, en dichter bij onze idealen komen? Hoe maken we het onbespreekbare bespreekbaar?

‘Jij bent geen klein mens‘, zei de Franse filosoof Sartre: met al je kwetsbaarheid, je lef en onzekerheid bén jij iemand en ben je van het grootste belang. Iedere gedachte die je koestert, iedere daad die je verricht is een mogelijk antwoord op de vraag hoe mens te zijn. Door te kiezen zeg je niet alleen; ‘zo zou de mens kunnen zijn,’ maar: ‘zo zou de mens moeten zijn.’ Juist nu.

Gerrie Strik, april 2020.

Je bent pas geslaagd…
als je moed hebt voor de toekomst.

Deel deze pagina: