fbpx
Biografie

Wanneer ik groot was zou ik goochelaar worden of stemmetjesacteur of filmpjesmaker of kinderboekenschrijver of een steen of zo’n russische danser die heel hoog in de lucht springt en met z’n voeten klappert, maar het allerliefst zou ik niet groot worden.

Toen ik x en y kon berekenen, liedjes over priemgetallen in het frans kon zingen, mijn DNA-structuur kon tekenen, alle Griekse goden op kon noemen en ik mijn diploma had, wilde ik het liefste als een niet zichtbaar klein rolletje op de grond gaan liggen en vanaf daar toekijken naar alles en iedereen om mij heen. Ik vond de wereld onbegrijpelijk en had geen idee hoe ik mens moest zijn.

Ik kwam op de Vrije Hogeschool met ‘Ik hou van kijken’ en ‘Ik weet niet zo goed hoe ik mens moet zijn’ als identiteit. Ik kijk wel, dat vind ik fijn. Ik blijf wel klein, dat voelt veilig. Maar op de eerste dag dat ik binnenkwam mocht ik mensen zien, zagen mensen mij, wilden mensen mij zien, wilden ze zien wat ik zag. Ik kwam er gedurende het jaar achter dat om je verbonden te voelen met anderen, je ze ook naar jou moet laten kijken. Dat wanneer je iemand aankijkt, je even niet hoeft na te denken over de ruimte die je inneemt en dat dat eng is maar stiekem ook heel fijn.

Door een van docenten op de Vrije Hogeschool kwam ik achter het bestaan van de opleiding creative writing, ​waar ik nu rondhups en mag schrijven over schapen, mieren, huilende wortels, stoeptegels, omgekieperde stofzuigerzakken, geplette boterhammen op bodems van rugzakken, pratende lantaarnpalen en niet bestaande sprookjes over kippen die groene eieren leggen. Dat maakt mij heel gelukkig.

Ik ben er achter gekomen dat ik het soms makkelijker vind om dingen te begrijpen als ik doe alsof ik een ding ben of een dier, dat ik nog steeds houd van kijken, dat ik niet hoog genoeg kan springen om russische danser te worden en nog steeds niet zo goed weet hoe ik mens moet zijn en dat dat oké is.

Deel deze pagina: