fbpx
Biografie

Het schooljaar voor ik aan het Liberal Arts Tussenjaar begon deed ik eindexamen VWO, waarbij ik alle vakken behalve wiskunde wist te halen. Dit betekende voor mij dat ik gedoemd was om een jaar lang alleen maar wiskunde te volgen, mijn eigen persoonlijke hel. Een vriendin van mijn moeder vertelde me over de Vrije Hogeschool en ik besloot mij in te schrijven. Zo kwam ik uit op een combinatie van drie wiskunde lessen in de week en daarnaast een tussenjaar op de Vrije Hogeschool.

Dat jaar heb ik dingen meegemaakt en geleerd die ik altijd zal onthouden. Ik heb mijn eigen grenzen opgezocht en verlegd. Ik ben uit de comfortzone gestapt op zoek naar wie ik ben, wie ik wil zijn en hoe ik mijn doelen kan bereiken. De Vrije Hogeschool is een plek waar je jezelf opnieuw kan ontdekken, met de garantie van een vangnet voor het geval dat je onderweg valt.

Tijdens het Liberal Arts Tussenjaar waagde ik een sprong. Ik begon alles wat ik dacht, voelde en bewonderde op te schrijven en soms zelfs te delen. Ik stelde mij open zoals ik nooit eerder gedaan had. In plaats van de verwachte veroordeling ontving ik hiervoor bewondering en werden mijn matige teksten geprezen. Ik maakte kennis met een vangnet dat ik nog nooit zo tastbaar ervaren had.  Uiteindelijk brachten al die verhalen mij aan het einde van het jaar tot de volgende tekst:

Kilometers heb ik gelopen, op zoek naar een beeld waardig genoeg om te schrijven. Uren heb ik gegraven, in mijzelf, in mijn werkelijkheid, in mijn fantasie. Het was er niet. Het resultaat was een tekst  die ik niet wilde schrijven en dus maar wel scheef omdat er íets moest zijn. Iets tastbaars buiten mijn ziel. Dagen gingen voorbij, nieuwe teksten gingen voorbij en het beeld wat ik zocht wilde maar niet gevonden worden. En zoals het hoort was het daar opeens. Op de laatste centimeter van die zes meter hoge duikplank, een fractie van een seconde voor ik in het niets boven het diepe bad onder mij werd geduwd was daar opeens dat ene beeld waar ik zo verwoed naar gezocht had. Het was al die tijd recht voor mijn neus. Ik hoefde enkel mijn ogen te openen en toe te kijken hoe vierenvijftig stuk voor stuk waanzinnige mensen elkaar huilend aankeken en hun harten vol liefde boven elkaar uitknepen. Hoe ieder aandachtig de opgeslagen liefde over zichzelf en de ander uitdruppelde. Dat is liefde. Die liefde die ik opnieuw heb leren spellen, op mijn eigen manier. Ik draai me om naar mijn coach Lasse en zeg: “Dit is het, het beeld wat ik al die tijd zocht. Dit is een boek.”.

 

 

Deel deze pagina: