fbpx
Biografie

Wikken en wegen, nooit écht iets zeker weten en altijd met kloppend hart het diepe inspringen – toen het Tussenjaar begon, hoopte ik vooral dat het getwijfel zou stoppen. Na een vruchteloos jaar politicologie wilde ik niets liever dan de rode draad in m’n leven vinden en er achteraan rennen. Direct door naar de finish, graag. Door mezelf een jaar lang uit te pluizen en zoveel mogelijk dingen uit te proberen, zou ik mijn vijfjarenplan toch wel vol vertrouwen kunnen uitstippelen?

In mijn hoofd wist ik het al: succes is geen rechte lijn, geen aaneenschakeling van tienen en vinkjes achter je naam. Falen, spijt, dat wild kloppende hart én twijfelen horen erbij. Maar alle aannames over wie ik moest zijn en wat succes betekende, kon ik niet van me af schudden.

In het Tussenjaar sta je even totaal los van de wereld. In dat kleine, veilige universum kon alles. Ik ging weer veel schrijven en ontdekte dat wat ik op mijn achtste al wist, nog steeds waar was. Ik wilde verhalen vertellen. En dat kon ik ook. Ik moest alleen de durf hebben om het ook te gaan doen. Dat garandeerde niet dat er bestsellers zouden komen of dat het ook mijn beroep zou worden en blijven. Maar als ik nú wilde schrijven, moest ik alleen een pen oppakken en beginnen.

Hetzelfde gold voor de studies, klussen en banen die volgden. Als het goed voelt, doe het dan. Dat betekent niet dat je niet moet nadenken, maar dat je vertrouwen moet hebben in je eigen intuïtie. Ik weet wat goed is. Soms blijkt dan dat je toch weer een ander pad wilt inslaan, maar ja. Dat is nu eenmaal het leven. Lang verhaal kort: ik twijfel dus nog steeds. Mijn leven bestaat uit kiezen, uitproberen, doorzetten, slagen, falen en, als het moet, overnieuw beginnen. Vanbinnen blijf ik de controlefreak die dat lastig vind, maar de durf een zijweg te nemen, van gedachte te veranderen of er juist helemaal voor te gaan, heb ik voor het eerst echt in mezelf herkend op de Vrije Hogeschool.

 

Deel deze pagina: